moedigemoedersdenhaag weblog

Mijn naam is Ellen Bongers,

Moeder van drie zoons. De oudste, nu bijna 18 jaar, is al sinds zijn 14e jaar aan drugs verslaafd.

Het begon toen hij op het middelbaar onderwijs doubleerde en naar een andere school moest.

Op deze school ONC waren genoeg jongeren die zich niet lekker in hun vel voelde zitten en uit saamhorigheid begon toen de ellende.

De scholen in onze gemeente doen niets of nauwelijks iets aan drugspreventie. Zij laten dat in het geheel aan ouders over en vinden dit dus duidelijk niet hun probleem. Dat jongeren op het schoolplein gewoon kunnen blowen en alcohol kunnen consumeren om daarna de les weer in te gaan is schijnbaar normaal. En dat er gewoon wordt gedeald binnen de muren van de school is ook iets van deze tijd geworden.

In de buurt van de school creëerden de jeugd een hangplek. Hier stonden zij na en tijdens schooltijd en in de late avonduren. Zij blowden en dronken veel alcohol. De politie kwam af en toe polshoogte nemen bij deze groep. Dit niet voor de drugs of alcohol maar voor de geluidsoverlast voor de omwonenden. Met andere woorden. De politie stond dit openbare dronkenschap en onder invloed zijn van drugs gewoon toe.

En dat bij jongeren tussen de 12 en 18 jaar. Na een tijd werd er een jeugdhonk gerealiseerd door de gemeente en stichting mooi. De naam is Zeg Wat. De jongeren kunnen er leuk bezig zijn, het is echt een goed initiatief. Alleen mogen zij binnen hun joint draaien en dan buiten voor de deur blowen en alcohol consumeren. Dus de kinderen komen nog steeds onder invloed” thuis. En dan mogen wij als ouders het weer verder oplossen.

Ik heb contact gezocht met Parnassia, Stichting Mooi, de Jutters, Jeugdzorg, Jeugdformaat.
Overal liep ik weer met mijn neus tegen de muur. Je word daar als ouder nogal moedeloos van.

Gelukkig kwam ik toen met Abby Mensingh van Moedige Moeders Den Haag in contact. Hij strijd al tijden tegen het drugsbeleid in Den Haag en omgeving, en voor zover mogelijk in Zoetermeer. Hij wilde wel naar mij luisteren en mij als moeder ondersteunen in de strijd tegen het drugsgebruik van mijn zoon. Ik ben daar heel dankbaar voor. Eindelijk iemand die ziet dat dit alles zo niet meer verder kan gaan. Hij heeft regelmatig contact met mijn zoon om met hem te praten over de gevolgen van drugsgebruik.

Mijn zoon heeft zijn diploma gehaald, onder grote druk van mij. Nu volgt hij een opleiding aan het ID college. Maar lang zal dat niet meer duren. Door de drugs heeft hij een heel verkeerd ritme en inzicht in het reguliere leven gekregen. Er verschijnen steeds meer “nieuwe”vrienden ten tonele. Zijn oude leuke vrienden heeft hij opzij gezet. Ik heb verschillende gesprekken gevoerd op het ID college en om hulp gevraagd. Dit werd allemaal op de lange baan geschoven.

Ik heb uiteindelijk mijn zoon bij zorgnetwerk aan laten melden via stichting Kwadraad. Maar toen de voorzitter Khalida van Dijk navraag deed bij het ID college werd er gezegd dat er geen echt zorgen of verzuim stonden op de naam van mijn zoon.
Hierdoor liep ik door miscommunicatie hulp voor mijn zoon miss. En dat terwijl ik 3 verschillende brieven en een negatief studie advies thuis heb ontvangen van het ID college.

Ik heb direct contact opgenomen met het ID college en met Khalida van Dijk. De mentor van mijn zoon wist van niets en ook niet wie de informatie had verstrekt.

Ik heb uiteindelijk zelf mijn zoon maar bij de leerplicht ambtenaar aangemeld. Dit had de school al lang moeten doen.

Als moeder is het rot om je eigen vlees en bloed zo te zien afglijden. Je moet echt de kracht hebben om door te gaan met het gevecht tegen deze duivel in drugs vorm. Instanties helpen je in Zoetermeer ook niet verder. Als het kind niet wil valt er niets te doen. Ondertussen staat mijn gezin onder grote druk. Agressie, woede, nonchalance, wij krijgen het allemaal over ons heen dagelijks ikkan U vertellen, mijn twee andere zoons hebben een handicap, de een is autistisch en de ander heeft ADHD met een vorm van autisme. Deze kinderen hebben rust, regelmaat en veiligheid nodig.

Vorige week had ik een leerplichtambtenaar van de gemeente aan de lijn en ik vertelde mijn verhaal en wat wij graag zouden willen zien veranderen met betrekking tot het drugsbeleid. Haar antwoord was “nou, of dat wat zou uithalen, ik denk het niet”. Als een zo belangrijke schakel wat betreft de jongeren in Zoetermeer er al zo over denkt? Ik hou mijn hart vast voor onze Zoetermeerse jeugd.

Het is toch niet de bedoeling dat er pas actie wordt ondernomen als een kind met spoed in een ziekenhuis wordt opgenomen en het leven verliest of met justitie in aanraking komt en dan in een penitentiaire instelling beland?

Een radeloze moeder,

Ellen Bongers

Dag Ria,

Woorden schieten te kort. Wat een verdriet heb je meegemaakt en wat een verdriet zal je ook nu hebben.Ik dank je oprecht voor je goede wensen en weet dat wij ons best doen om juist jongeren te helpen. Ik wens je heel veel sterkte toe om het overlijden van je jongen te kunnen dragen en te verwerken.